Indignats. I ara què?
Solidaritat amb la revolució siriana. Per la llibertat i la democràcia
Garzón y Murillo en el otro banquillo
Ramón Zallo/Viento Sur
Aquí ganó la opción de la tierra vasca quemada, sin diálogos, en larga agonía, de más violencia, de erradicación solo represiva y a largo plazo de ETA porque, de paso, así se condenaba al ostracismo al nacionalismo radical y se hacía inviable la resolución de la cuestión nacional. Esa estrategia siempre presente en la derecha se asumió por el Gobierno Zapatero tras el atentado de la T-4, con Rubalcaba a la cabeza, a pesar de que el coste para el Estado de Derecho era inasumible, como lo ha mostrado una parte del sistema judicial que, poco a poco, se ha desmarcado de los abusos políticos.
Resumen debate popular Estado de la Nación: “No queremos un estado de beneficencia, queremos un estado de servicios sociales”
La más de hora y media de debate sobre economía ha dado para muchas reflexiones interesantes como la que ilustra esta entrada, hecha por un ciudadano indignado. A continuación os hacemos un resumen de algunas de las cosas que se han escuchado esta tarde en la Puerta del Sol (perdón por la tardanza, pero estamos a mil cosas):
Tom Kucharz:
Ellos hablan de democracia y nosotros de un golpe de estado de los mercados económicos financieros, de transferencia de dinero público a manos privadas, de la socialización de pérdidas…
En realidad hablan de facilitar las transnacionales, pero el 70% del empleo está producido por las PYMES, que sufrirían con en pacto del euro.
Vean, admiren y visiten la Grecia gloriosa del poder
http://www.youtube.com/watch?v=b_j0cIIboGA&feature=player_embedded
Un video muy otro de nuestra resistencia de hoy. Por las horas de la manana, defediendo la plaza:
http://www.youtube.com/watch?v=wj1jX0mFtLc&feature=player_embedded#at=19
Para mas informacion: las imagenes del video tuvieron lugar en el mero centro historico de Atenas (mas centro y mas historico no se hace) en la plaza Monastiraki, en la taverna Bairaktaris donde todos ibais a disfrutar un suvlaki tradicional si estuvierais en Grecia.
Ese EJERCITO nos perseguia por todo el dia por todas la calles de Atenas, ese ejercito ha vaciado la plaza de Sintagma tirando miles de lacrimogenos y toneladas de quimicos, ese ejercito ha dispersado el horror, CON ESE EJERCITO PASARON el paquete de la medidas, CON ESE EJERCITO VAN A GOBERNAR DE AHI EN ADELANTE.
No a los juicios políticos ¡soluciones ya!
Acto de apoyo martes 5 de julio a las 20:00 h en el Ateneo de Madrid
Tras otras experiencias de solidaridad desarrolladas con encausad@s en diversos procesos, organizaciones y colectivos hemos decidido continuar este trabajo y extenderlo a este nuevo caso represivo que significa otro atropello a las libertades, deteniendo y encarcelando a personas por realizar actividades exclusivamente políticas en defensa de sus ideas.
El proyecto no es otro que un escenario democrático para Euskal Herria, sin violencia de ETA, sin violencia del Estado, sin violencia política en definitiva. Nos referimos al caso Bateragune, en el que se hallan encausadas ocho personas, dos de ellas de particular significación como son Arnaldo Otegi, en prisión desde su detención el 13 de octubre de 2009 y Rafa Díez Usabiaga, en libertad provisional bajo fianza tras permanecer seis meses en prisión. Los demás procesados son Arkaitz Rodriguez, Sonia Jacinto y Miren Zabaleta, en prisión desde la fecha indicada, así como Txelui Moreno, Amaia Esnal y José Manuel Serra, en libertad provisional bajo fianza.
Stop desahucios presenta su página web
Tomás Muñoz (redacción web)//Foto: Olmo Calvo/Diagonal
La campaña contra los desahucios sigue dotándose de herramientas de auto organización. El movimiento ha creado una página web que nace con la vocación de crear una comunidad de alertas para que los afectados por las hipotecas puedan ponerse en contacto con miembros de la sociedad que decidan impedir el desalojo de su vivienda.
La página web se va a convertir en una referencia para el seguimiento y la organización de esta iniciativa social que ya ha parado unos 40 desahucios en todo el estado.
La idea es que cualquier persona afectada pueda subir su propia alerta y que está llegue al resto de la sociedad. El procedimiento es bien sencillo. Se crea un evento, se define el lugar y la hora del desahucio, y una vez verificado, se avisa a los interesados.
Wat blijft van de ‘affaire DSK’?
Als er een ding duidelijk is geworden, is dat er voor feministes weinig nieuws onder de zon is. Voor feministische activisten is al tientallen jaren duidelijk dat talrijke vrouwen op de werkvloer het slachtoffer worden van seksueel geweld, uitgeoefend door cliënten, management of collega’s. En kamermeisjes lopen bovengemiddeld risico.
Sinds de affaire DSK heeft ook de reguliere pers deze realiteit opgepikt en onthullen zij de risico’s die duizenden werkneemsters lopen. Zo was er de kwestie van het jonge kamermeisje uit Guinee die vertelde hoe zij het slachtoffer werd van het seksuele geweld van een official uit Qatar, lid van de entourage van de prins van dit golfstaatje. Dit gebeurde op 27 juli in het hotel Park Hyatt hotel, in de chique buurt Paris-Vendôme. Haar klacht bleef zonder gevolg. Dat honderden kamermeisjes toen DSK werd voorgeleid hun solidariteit toonden met Nafissatou Diallo (de jonge vrouw uit Guinee die DSK aanklaagde) is niet voor niets.
Ook in het geval van DSK geldt het principe ‘onschuldig tot bewezen schuldig’ en ook politici hebben het recht op een privé leven. Je bent vrij om met je seksualiteit te doen wat je wil en met de instemming van volwassen partners je eigen keuzes te maken. Dit is ook de inzet van de advocaten van DSK die zeiden dat er sprake was van vrijwillige, wederzijdse instemming. Zij proberen de indruk te wekken dat er sprake was van een politiek complot tegen de man die als presidentskandidaat van de Parti Socialiste allicht de meeste kans had gemaakt tegen president Sarkozy. Recent verklaarden de advocaten van DSK dat zij niet pogen de reputatie van de aanklaagster te ‘besmeuren’. Maar zoals de journalist Frédéric Ploquin op 15 juni opmerkte in het feministische tijdschrift Marianne is dit slechts omdat de privé detectives die de opdracht hadden het verleden van Diallo na te gaan, niks hebben kunnen vinden; ‘ondanks al het gewroet, het lastigvallen van buren, het volgen van familie, het beeld van Nafissatou Diallo als een Afrikaanse immigrante die overuren moet werken om te overleven in New York bleef overeind’. En Diallo moet ook nog zorgen voor een vijftien jaar oude dochter! Volgens kennissen is Diallo een zeer gelovige moslima. Het zijn allemaal feiten die de versie van DSK moeilijk te geloven maken.
Wat er op de veertiende mei precies gebeurde in een van de suites van hotel Sofitel in New York weten we niet. Maar wat feministes in Frankrijk en daarbuiten in woede heeft doen ontsteken is het ontbreken van enige belangstelling voor het veronderstelde slachtoffer. Dagenlang waren vrienden en vriendinnen van Strauss-Kahn in de media om hun onvoorwaardelijke steun te verklaren aan deze man die ‘boven alle verdenking’ zou staan. Was dat omdat hij toen nog hoofd van Internationaal Monetair Fonds, en dus een machtig man, was? Sommige veroordeelden verder het ‘felle karakter’ van het Amerikaanse rechtssysteem of klaagden dat ‘de media’ DSK ‘kapot maakten’. Op 16 juni verklaarde J. Lang, de voormalige minister van cultuur onder Mitterrand, dat men rustig moest blijven want ‘er was niemand omgekomen’. De journalist Jean-François Khan, van de publieke radiozender France-Culture, sprak van een ‘troussage de domestique’, een archaïsch eufemisme voor een seksuele relatie met huishoudelijk personeel; ‘het is niet in orde maar…’. Deze twee zijn bijgedraaid en betreuren het nu ‘verkeerd begrepen te zijn’. Dan is er nog Ségolène Royal, presidentskandidate voor de PS in 2007, die journalisten op het hart drukte om vooral aan ‘de mens’ Strauss-Kahn te denken. Al deze mensen hadden geen woord over voor het veronderstelde slachtoffer. Juist dit bracht feministes in Frankrijk in beweging.
Twee feministische collectieven, Les barbes (de snorren) en Osez le féminisme (Waag het feminisme) lanceerden op 21 mei een oproep: Sexisme: ils se lâchent, les femmes trinquent (‘Seksisme: mannen laten zich gaan, vrouwen betalen het gelag’). Binnen enkele dagen tekenden 30.000 mensen. Een dag later vond er in het centrum van Parijs een manifestatie plaats, gesteund door verschillende politici en opiniemakers, tegen het seksisme in het dagelijks leven, de media en de politiek. Radio en pers konden dit protest niet negeren, te meer omdat enkele dagen eerder het nieuws kwam dat de rechtse minister van publieke diensten, Georges Tron, door twee voormalige werkneemsters van het stadhuis waar hij toen burgemeester was werd beschuldigd van aanranding en verkrachting. Hij nam snel ontslag ‘om zichzelf te kunnen verdedigen’.
Wat is er nu, na al deze schandalen, veranderd? Volgens veel feministes, verschillende dingen. Ten eerste, begonnen vrouwen zich publiekelijk uit te spreken over ervaringen die jarenlang verborgen waren en waar zij niet over durfden te spreken. Emmanuelle Piet, van het feministische ‘collectief tegen verkrachtingen’ vertelde in een interview in de krant Le Monde op 9 juni dat hun hulplijn nu tussen de 20 en 30 procent vaker gebeld wordt. Verder hebben activistes ook de verwarring aangevallen die de aangeklaagden creëren door verleiding, die plaatsvindt met wederzijdse instemming, over een kam te scheren met seksuele intimidatie, een daad van geweld en beperking.
In tegenstelling tot wat soms gedacht wordt vindt geweld tegen vrouwen in alle lagen van de bevolking plaats en is het verschijnsel niet beperkt tot probleemwijken. De Franse feministische beweging veroordeelde de kloof tussen de feministische retoriek van de regering Sarkozy enerzijds en de feiten van de strijd tegen vrouwenmishandeling anderzijds. De Franse wet op seksuele intimidatie loopt achter op Europese wetgeving. De wet uit 2010 – aangenomen onder druk van de feministische beweging en de linkse partijen – is uitgehold en er is onvoldoende geld beschikbaar om geweld tegen vrouwen te verhinderen en hulpverleners te trainen. Feministes blijven dus actie voeren en er zijn plannen voor een nationale betoging.
Josette Trat is samensteller van ‘Cahiers du féminisme, dans le tourbillon du féminisme et de la lutte des classes’ (uitgever Syllepse), over het socialistisch-feministische tijdschrift Cahiers du féminisme.
Nafissatou Diallo zou op verschillende punten gelogen hebben in haar aanklacht. Dat kan haar geloofwaardigheid sterk ondermijnen en de aanklager er mogelijkerwijs toe aan zetten van de zaak af te zien. Maar alle onthullingen over haar – over geld, over mogelijke witwaspraktijken – zeggen niks over de vraag of DSK haar nu wel of niet verkracht heeft die dag.
Diallo zou in ieder geval niet de enige in deze zaak zijn die gelogen heeft – in zijn eerste verhoor beweerde DSK dat er niks was gebeurd. Nu zeggen zijn advocaten dat Diallo zichzelf aanbood en kwaad werd toen DSK niet wilde betalen. Pas toen er onomstotelijk bewijs kwam dat er iets gebeurd was, DNA op Diallo’s kleding, veranderde hij zijn verhaal. Waarom zou gelieg van Diallo betekenen dat er niks gebeurd is terwijl leugens van DSK er niet toe zouden doen? Waarom die dubbele standaard?
Wat doet het ertoe dat Diallo geen engel is, misschien zelfs de wet overtreed? Ook mensen die de wet overtreden kunnen verkracht worden – het wordt voor hen alleen nog moeilijker om hun gelijk in de rechtszaal te halen. Diallo is een immigrante, met een laag loon en slechts dankzij een asielvisum in de Verenigde Staten. Gelooft er werkelijk iemand dat zij deel uitmaakt van een complot tegen een steenrijke, machtige man? DSK is aangeklaagd voor verkrachting en heeft het recht zich te verdedigen. Diallo heeft het recht om haar verhaal te doen in de rechtszaal – alleen daar kan besloten worden of DSK schuldig is of niet.
El movimiento del 15-M, balance y perspectivas tras un mes de actividad
Declaración de Izquierda
Anticapitalista
El movimiento de la gente indignada o movimiento 15-M ha surgido en el Estado español después de que, durante un periodo dilatado de tiempo, las crisis económica, política y social se fuera desarrollando, sin que ninguna de las grandes fuerzas políticas o sindicales- comenzando por el PSOE gobernante a escala estatal - se manifestara capaz de hacerles frente en beneficio de la clase trabajadora y de la mayoría de la gente ciudadana. El PSOE se ha convertido en gestor directo de los intereses de los “mercados” y de los grandes poderes financieros y empresariales, aplicando durísimas políticas de recortes y leyes contra los derechos laborales y sociales que han erosionado su base social, mientras que el PP ha hecho lo propio en las Comunidades Autónomas que hasta ahora estaba gobernando, al tiempo que se veía implicado en escándalos de corrupción de gran magnitud. En el ámbito sindical, las direcciones de CCOO y UGT, tras decidirse después de muchas dudas a convocar una Huelga General el 29 de setiembre del 2010, cedieron luego de manera casi inmediata en forma vergonzosa, firmando un desmovilizador Pacto Social y aceptando la Ley de Reforma de las Pensiones.
GRECIA-Seguimos en las calles: !O ELLOS O NOSOTROS! – Brutal represión el primer día de la huelga general
Sigue en directo las movilizaciones aquí
Seguimos en la plaza. A estas horas, once y media de la noche, la policía ha rodeado la plaza y ha arrojado sin parar gases lacrimógenos sobre una muchedumbre que asistía a un concierto programado por el grupo de espectáculos. El uso de químicos ha sido demencial durante todo el día. A pesar de ello seguimos
¡Salud! (la que nos permita la guerra química)
ACTUALIZACION: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1312749
¡ESTA ES SU DEMOCRACIA Y SOLO ASI PUEDEN GOBERNAR!